1. "لمس": روش اصلی این است که آیا بافت خوب است و ذرات یکنواخت است. در حال حاضر لوله های PPR در بازار عمدتاً رنگ های متعددی از سفید، خاکستری و سبز دارند. به طور کلی پلاستیک های بازیافتی را نمی توان به رنگ سفید ساخت، بنابراین بسیاری از مردم اغلب فکر می کنند که سفید بهترین است. در واقع این دیدگاه نسبتاً یک طرفه است. با به روز رسانی و بهبود تکنولوژی، رنگ استانداردی برای تشخیص کیفیت لوله های PPR نیست. چه خوب باشد و چه بد، گفتن آن فقط با نگاه کردن به آن غیرممکن است. شما باید آن را لمس, ذرات خشن به احتمال زیاد با نقص های دیگر مخلوط, و شما می توانید کیفیت لوله توسط احساس بگویید.
2. "بو": با یا بدون بو. ماده اصلی لوله PPR پلی پروپیلن است. لوله های خوب بویی ندارد و بدها بوی عجیبی دارند. این احتمال وجود دارد که به جای پلی پروپیلن با پلی اتیلن مخلوط شود.
3. "پینچ": لوله PPR دارای سختی قابل توجهی, اگر آن را می توان به راحتی به یک لوله تغییر شکل یافته, که قطعا یک لوله PPR نیست.
4. "Smashing": لوله PPR خوب است خوب "تاب آوری", و آن را یک لوله PPR خوب نیست اگر آن را بیش از حد آسان به سر و صدا. با این حال سختی قوی به معنای کشش خوب نیست. هر شک و تردید در مورد لوله PPR است که نمی تواند شکسته شود. به این دلیل که برخی از تولیدکنندگان بی پروا با اضافه کردن کربنات کلسیم بیش از حد و دیگر ناهنحاها سختی لوله ها را افزایش می دهند، چنین لوله هایی پس از مدت ها مستعد ترک های شکننده هستند.